Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: mijn eerst bezoek aan een grote game reserve. Samen met Jeroen, die voor een paar jaar vanuit DHV in de Pretoria office van SSI werkt en zijn vriendin Layla op vrijdagmiddag de 200 kilometer naar het park afgelegd. De trip ernaartoe was al indrukwekkend op zichzelf: langs de Magaliesbergen, vreemde rotsheuvels die helemaal geen deel uit lijken te maken van het landschap, alsof ze uit de lucht zijn komen vallen. Langs de weg liggen een aantal kleine dorpjes, waar vooral mensen wonen die in de mijnen werken en aan ‘subsistence farming’ doen: kleinschalige teelt voor eigen gebruik, magere geiten die overal rondscharrelen, auto’s die van schrik uit elkaar zouden vallen bij het woord APK, karren met paarden en ossen ervoor, dat werk. De grote steden hebben duidelijk westerse trekken, maar delen van het platteland zijn echt ontwikkelingsland.

Net na het donker hadden we ons ‘resort’ (wij zouden zeggen bungalowpark, het voornaamste verschil lijkt te zijn dat je voor een resort meer betaalt) gevonden. Na genoten te hebben van de werkelijk voortreffelijke fles wijn die ik van Janette (de manager van Bohlweki) had gekregen voor mijn verjaardag (Paul, Amber als jullie dit lezen, ja dit is een hint ) op tijd naar bed, want de volgende morgen vroeg op om het park in te gaan.

Pilanesberg is ontstaan als vulkanische krater, het gebied is circa 50.000 ha groot (ca. 30 km doorsnee), en door de verschillen in heuvels,kraterrand en vlakke dalen alsook veel verschillende bodemtypen zijn er heel veel verschillende habitats. Kortom, uitstekend geschikt om heel veel verschillende beesten op een (voor zuid-afrikaanse begrippen dan) beperkt oppervlak te houden. Groot voordeel daarvan is dat je niet dagen hoeft te rijden om wat tegen te komen, en je gewoon in je eigen auto op zoek kan gaan naar het wild, wat wel zo spannend is. Natuurlijk mis je als first-time spotter veel, maar gelukkig ben je niet de enige in het park. Het was zeker niet druk op de wegen, maar als je ergens een andere auto (9 vd 10 keren een 4×4 of een bakkie (pick-up)) ziet stilstaan weet je dat je nog een keertje extra moet kijken.

We hebben heel veel gezien zaterdag: neushoorns, zebra’s, een giraffe, gnoes, antilopes in zeven smaken (impala’s (die liepen zelfs in het kamp), een springbok, kudu’s, een steenbokkie, een red hartebeest) bavianen en niet te vergeten warthogs (wrattenzwijntjes) of liever Pumba’s zoals we ze noemden. Ongehinderd door enige kennis van de wereld om hen heen wroeten ze vrolijk door de modder.

S avonds hebben we een night drive gedaan met een van de park rangers. Heel spannend, met een zoeklicht kijken of je wild kan vinden. Verbazingwekkend hoeveel olifantvormige rotsblokken er zijn, en hoe weinig rotsvormige olifanten… Op een gegeven moment spotten we een een neushoorn met een kleintje er een paar centimeter achteraan hobbelend. En het mooiste werd bewaard tot het einde: Er kwam een oude leeuw, in vol ornaat met manen en de staart omhoog statig over de weg naar ons toegeschreden. Alle rangers die rondreden hadden elkaar laten weten waar hij zat, want binnen een mum van tijd stonden er minstens 10 ranger vehicles op een rij. De leeuw vond alle aandacht blijkbaar wel aangenaam, want hij bleef minstens een half uur over de weg lopen, en wij daar in processie met alle jeeps en open vrachtwagens achteraan. Ondertussen stak vlak voor ons een olifant heel bedaard de weg over, en in de verte gallopeerde een viertal giraffes er vandoor toen ze de leeuw in de smiezen kregen.

Zondag weer door het park gereden en wederom veel gezien, waaronder een vermakelijke ruzie tussen een kudde kudu’s en een troep bavianen. Verder ook te voet door een roofdierloos deel van het park gewandeld, tussen de vogels, impala’s kudu’s etc. We hebben de dag afgesloten in Sun City, een paar hotels en een golfbaan gebouwd rond een casino in een kunstmatige oase. Nieuwste toevoeging aan het complex is een indiana-jones achtig complex ‘the lost city’, compleet met geluid van instortende rotsen en quasi-overwoekerde tempeltjes. Wij hebben ons rot gelachen om het hoge camp-gehalte van het gebeuren, maar helaas neemt men dit in Zuid-Afrika serieus… Wel erg leuk om gezien te hebben.

Afgelopen week heb ik in Durban gezeten, aan de oostkust. Bohlweki heeft daar ook twee man op de lokale SSI vestiging zitten, daar heb ik een week mee samengewerkt. Duidelijk een heel ander stuk van het land, en dat was een hele leuke ervaring. Om te beginnen is het landschap en klimaat heel anders. Het is er nu hartje winter. Dat vind ik in Johannesburg eigenlijk al nogal relatief, maar in Durban was het 23 graden overdag en 16 snachts. Heel acceptabel voor een nederlandse zomerweek. En omdat het er ook behoorlijk vochtig is en nauwelijks waait was het bijzonder aangenaam. Maar waarschijnlijk zou je me er in de zomer na een dag op kunnen vegen… Ook de begroeiing is duidelijk ingesteld op altijd fraai weer; veel palmen, suikerrietplantages en ook hartje winter is het er vrolijk groen gekleurd. De streek rond Durban is erg heuvelachtig, ik ben dan inmiddels ook koning hellingproef. achteruit hellinkje op, bochtje maken door het eigenlijk veel te krappe hek etc.

En dan natuurlijk de kust! vorige week zaterdag heb ik voor het eerst in mijn leven de indische oceaan ontmoet. Was erg plezierig om te zien. In Gauteng, de provincie waar Johannesburg en Pretoria in liggen, is heel weinig oppervlaktewater. Gauteng ligt grotendeels op een hoogvlakte, met weinig meren en alle beken staan zo’n beetje droog, en het meeste gras is inmiddels geel van de droogte. Zeker niet lelijk, maar wat water om me heen was wel prettig. Overigens is het een hele vreemde zee: ik kwam zaterdag rond zonsondergang aan, en het licht op het strand was zo raar. het duurde even voor ik me realiseerde dat de zon niet in zee onder zou gaan, maar op het land aan de westkant. De indische oceaan ruikt ook heel anders, en is een stuk minder zout dan de noordzee, middellandse zee of de oceaan aan de franse kust. Dat verzin je niet, zee is zee; da’s een hele grote bak met water, klotst vrolijk alle kanten op dus dat moet goed mengen zou je denken. niet dus.

De kust van kwazulunatal, de provincie waar durban de hoofdstad van is, was beroemd om zijn fantastische zandstranden afgewisseld met dramatische rotspartijen. Helaas heeft een grote storm in maart langs de hele kust grote stukken strand en duin weggeslagen. Niet alleen liggen er nu op veel plaatsen een smalle strook rotsen waar eerst een ruim zandstrand lag, maar ook de hotels en appartementen die op de duinen direct achter het strand gebouwd waren beginnen zo’n beetje in zee te zijgen. Natuurlijk wist iedereen dat die duinen niet heel stabiel waren, maar ja iedereen deed het etcetcetc. Positieve kant van het verhaal is dat het een hoop werk voor Bohlweki oplevert, en dat ik een dagje betaald over het strand heb mogen hobbelen met een site visit met de mensen van gemeente/district. Ik heb ze uitgelegd hoe coastal management in nederland in zn gang gaat. Ze luisterden met veel interesse, maar de financiele middelen die ten grondslag liggen aan de nederlandse praktijk zijn hier volstrekt onhaalbaar helaas.

In het weekend druk door de provincie gereisd: Eerst ben ik naar de St Lucia’s wetlands geweest, een gebied qua watercondities vergelijkbaar met zeeland voordat men dijken ging bouwen, met veel instroom van zoet water uit rivieren,maar bij tijd en wijle een fixe instroom van zeewater. Op een boottocht door het gebied heel dicht bij krokodillen en 2 nijlpaarfamilies van zo’n 20 exemplaren (met jonkies!) gekomen, heel erg indrukwekkend. Maar minstens zo indrukwekkend was de strandwandeling die ik daar gemaakt heb. In nederland ga ik graag naar het strand als het rotweer is. Niet alleen vanwege the sense of adventure, maar vooral omdat er dan zo weinig mensen zijn. Op dit prachtige strand (zie foto beneden) was ik na 2 km lopen volledig alleen, geen mens te zien nergens niet. Wauw!

Zaterdagmiddag de rugbywedstrijd van deze periode gezien: SA- nieuw zeeland. Helaas lukte het niet om het stadion binnen te komen, dus met een collega uit Joburg die ook in Durban was in een cafe aan het strand gekeken. Op het dakterras, onder een tent met de grootste plasma-TV die ik ooit gezien heb. De zuid-afrikanen beleven hun sport zo gepassioneerd, zelfs ik -toch niet echt de meest fanatieke sportkijker- heb de hele wedstrijd gebiologeerd zitten kijken. Ik begin rugby zelfs een beetje te snappen inmiddels. T is me een beetje ruw, maar er zit wel een heel interessant strategisch spelletje in, dat me toch wel kan boeien.

In het aquariumcomplex van Durban (dat heel concepterig in een quasi-authentiek scheeps’wrak’ is gebouwd) wat kleinere haaien, zeeschildpadden, de volledige cast van finding nemo bij elkaar (ok, zonder de haai, daar slijt de rest wat hard van) en het meest indrukwekkende: een grote manta rog. Die zwemt niet, die vliegt in slow motion door het water. Heel gracieus.

Na me zondag geirriteerd te hebben aan het wat simpele vliegveld van Durban waar ze niet snappen dat als je zegt dat je over 20 minuten bij de gate moet zijn geen zin hebt in uitgebreide menukaarten, een net gedekte tafel en uitgebreide drankenkeuze, maar gewoon een bak friet NU! kwam ik zondag aan het begin van de avond weer in Jo’burg aan. Wel weer de vieze grote stad, maar wel lekker om het comfort van mijn guesthouse te hebben en een modern kantoor met fijn meubulair en een internetverbinding waar bij je een hele redelijke kans op een fatsoenlijke verbinding hebt…

Na nu net iets meer dan een maand hier te zijn merk ik dat ik me steeds makkelijker beweeg hier, zowel letterlijk alsook sociaal. Met mijn grote vriend de stratenatlas (een 300 pagina’s dik ding, met elke maar dan ook echt elke straat, stoplicht, benzinepomp, winkelcentrum, school etc in de hele provincie) rijd ik zonder moeite heel Johannesburg door en ik raak niet meer in de war van linkshandige highway intersections, zoals in het begin.

Ook sociaal merk ik dat het allemaal wat makkelijker wordt. Dat komt allereerst door de taal, het engels is me inmiddels zo vertrouwd dat ik als ik met de paar nederlanders hier praat, merk dat ik stopwoordjes in het engels zeg. Maar ik heb ook steeds beter door waar de sociale gevoeligheden zitten. Dat maakt dat het wat makkelijker wordt om grapjes te maken en af en toe een beetje te chargeren om mensen hun tent uit te lokken

Vorige week zaterdag was een heel erg zuidafrikaanse middag: rugby kijken met de braai erbij. Daarbij moet je goed begrijpen dat het rugby redelijke bijzaak is, het gaat vooral om de gezelligheid en lekker eten eromheen, dit alles gedompelt in een vrolijke hoeveelheid biertjes. Maar mijn rugby-opleiding begint al een beetje te vorderen, ik begin al een beetje te begrijpen waarom ze op welk moment welke kant op hollen. Voor de rest heeft het een hoop voetballen met de F-jes gehalte: iedereen op een kluitje. Maar dat moet ik maar niet hardop herhalen geloof ik…

Vorige week naar Lichtenburg geweest, een stadje zo’n 250 km ten westen van Johannesburg, om een cementfabriek te bezoeken waar we werk voor doen. Wat een complex! Gigantisch werkelijk. Maar ja ruimte genoeg, dus t kan allemaal. De reis erheen zag er op de kaart erg vertrouwenswekkend uit: gewoon de N-weg volgen totaan de afslag Lichtenburg. Maar mijn europese verwachting dat een N-weg toch minimaal 2×2 baans zou zijn en de hele tijd 120 km/h kwam toch niet helemaal uit. Zodra je echter wat verder van grote stad Johannesburg af bent wordt het al snel een eenbaansweg, 90 km/h, maar vooral ook veel trucks die 45km/h ook al best vinden… Al met al was het dus best een trip om dat retour te rijden op 1 dag, maar wel een leuk stuk van het land gezien. De volgende dag heb ik alleen wel een betere auto geregeld, want die golf was heel klassiek en nostalgisch, maar ook ergonomisch een jaar of 30 achter. Ik heb nu een fijne ferrarirode polo, met verstelbaar stuur, airco, centrale deurvergrendeling etc.

Afgelopen zondag hier mijn verjaardag gevierd, dank voor alle felicitatie smsjes en mailtjes! De dame die het guesthouse runt had spullen voor een braai geregeld, fantastische kwaliteit vlees, heerlijk gemarineerd en lekkere salades en groentes erbij (die we overigens nauwelijks aangeraakt hebben…) We hebben heerlijk in het zonnetje op het gras met een mannetje of 8 staan braaien, was erg gezellig. Het weekend van 16 juni vertrek ik voor een week met een weekend aan de voor- en aan de achterkant naar Durban, aan de oostkust, om een weekje in het kantoor daar aan de slag te gaan en natuurlijk wat van de omgeving te zien. KwaZuluNatal, de provincie waar Durban de hoofdstad van is, schijnt een van de mooiste en groenste delen van Z-afrika te zijn, ik ben benieuwd!

The first of May, 9:00 AM, my plane landed at Jo’burg Airport. The first few days I spent adjusting to an environment where almost all daily things are different from the Netherlands: driving on the left and with considerable less regard for traffic rules or safety; winter instead of summer, security gates and -people everywhere you go and all the big and small cultural differences that you encounter in everyday interactions with people at work, on the streets (that is whilst sitting in your car or in a shopping mall) and at the guesthouse where I am staying.

I will be in South Africa on staff exchange till the end of July. I’m working with Bohlweki, the environmental sector in SSI. Bohlweki projects involve mainly EIA with a very strong public participation part and air quality. There are a lot of similarities with the EIA-work I normally do in the Netherlands:  cooperating with specialists (although they are almost all external parties here), compiling reports, addressing issues raised by inhabitants in neighboring areas, pushing clients to come up with sensible alternatives (“yes we really need this, if we don’t consider serious alternatives, the EIA will not be approved”) and guarding the project budget every time the client comes up with another scope change…

There are also a lot of differences: EIA’s are not reviewed by an independent body as in the Netherlands, but by the (national or provincial) environmental department. This department not only reviews EIAs, but also decides whether a project can go ahead or not! Because a bureaucratic bodies (which have a tendency to ask for more and more detailed information all over the world) reviews the EIA, EIA’s contain a lot more detail information and contain a lot more pages than in the Netherlands. An EIA is also already mandatory for much smaller projects than in the Netherlands.

Then there are a lot of differences in the workplace regarding culture. The most important one of course, is the racial diversity at the office.  Although the strong empowerment legislation is definitely paying off, resulting in a lot of ‘previously disadvantaged individuals’ in the workplace, and SSI has a non-white CEO, this does not mean that color is no longer relevant.

First, most senior staff here in the office are white. For the group of 25 people here, that can be attributed to coincidence. It is a general trend however. The one white guy in the petrol station is the manager. When you’re in say a electronics shop, the security and cashiers are black, the guys walking around to actually convince you to buy stuff, are white. Secondly, the way people respond to you are different. Whites are generally extravert, make a lot of eye contact and are enthusiastic. Black people however, especially the women, hardly respond at all at first, they talk much softer, much less body language etc. This definitely gets better when you get to know people, but it was very confronting for me to be able to predict someone’s behavior by the color of their skin.

There are other differences too: there is a lot more hierarchy in the workplace than in the Netherlands. On Thursday afternoon, the managing director (Janette) will let the secretary call a meeting on Friday morning, stating that attendance is obligatory and not say what it’s about. At DHV in the Netherlands, most people wouldn’t even show up. Another big difference is that the in the Netherlands always present strive towards maximum efficiency is much less prominent here. Both in how people spend their time as well as in staffing. There are still positions like office managers, drivers, copy-room assistants, tea ladies etc. here, even in an office of 200 people. I suppose that’s the benefit of cheap labour in this country. You see this throughout the country: even at small roadwork sites, there will be 3 people waving red flags to warn traffic. And last week I saw a team of 15 people tending the lawn of a golf course…

Everyone here at the SSI office is very much prepared to make time to show me how things are done here, and is anxious to know how we do things in the Netherlands. I am amazed by how easy it is to contribute to the ongoing projects here. There are quite a number of little things that I’ve been able to help people with, small suggestions, an email to someone in the Amersfoort office etc. I’m looking for as many excuses I can find to introduce people here to people in Amersfoort, and that seems to be working. Whether that will result in permanent contacts and serious value from a business perspective I don’t know, but at least it’s a start. And of course being here, working here, meeting so many interesting people, seeing the beautiful surroundings, landscapes, game and the enormous diversity in this country is so impressive and such a grand experience for me personally. And though I will be glad to see all the familiar faces when I’m back, I wouldn’t have missed this for the world!

afgelopen tijd heb ik me wat verdiept in de geschiedenis en cultuur van t land: ik ben naar het apartheidsmuseum geweest (best heftig, en erg opvallend vooral een groots propagandaproject om de zuid-afrikanen te leren dat ze toch vooral dankbaar moeten zijn dat er uit de verrotte geschiedenis zo’n prachtige natie is gerezen), naar een theatervoorstelling van een cabaratier die een hoop typetjes (van alle ‘race groups’) deed, met bijbehorende accenten en mimiek, erg grappig en herkenbaar en gisteren ben ik naar een cultural village geweest.  Dat is een soort levend open luchtmuseum, waar van een vijftal  volken  een  authentiek(nou ja) dorp is nagebouwd, men wat in klederdracht rondwandelt (da’s luipaardvellen hier) en er wat dansjes worden opgevoerd voor de toeristen. Een beetje dubieus is het wel, de cultuur wordt opgevoerd als vermaak voor de toeristen en het japannergehalte is dan ook schrikbarend hoog (op de foto met de zulu-speer). Maar desalniettemin is het de beste manier om toch even wat mee te krijgen van hoe het er vroeger – en soms nog steeds in de verafgelegen plattelandsgebieden – aan toe ging. En na afloop werd er een buffet geserveerd van allerlei inheemse gerechten. de zwarte bevolking eet heel veel pap, dat is vooral ongezoete griesmeelpudding met tomatensaus etc. het smaakt als hele fijne couscous. verder lijken alle gerechten hier onwijs op varianten van nederlandse gerechten, zowel de afrikaner alsook die van de zwarte en indiase bevolking. alleen komt hun andijvie uit het oerwoud en smaken de tomaten beter. en o ja  -wessel dit is een land voor jou- er bestaat hier niet zoiets als een bord met 1 stuk vlees erop, je krijgt er altijd minstens 2. Maar na 1 stukje krokodil heb ik het toch maar gelaten, het smaakt een beetje naar hele taaie kip. Die beesten zijn duidelijk een stuk spectaculairder als ze nog rond kunnen wandelen/zwemmen. qua bier is het hier beroerd, het hele land is in rep en roer, want heineken heeft het contract met south african breweries opgezegd, ze mogen nu geen amstel meer produceren wat hier zo’n beetje de nationale drank was. de beste vervanger schijnt tjechisch spul te zijn. koffie hier is een grote ramp, men vindt het hier doodnormaal om gasten oploskoffie voor te zetten. brrrr. maar goed je moet er wat voorover hebben zullen we maar zeggen…

Maarten

Afgelopen week ben ik 2 dagen op pad geweest: voor t werk moesten we mogelijke nieuwe routes voor 2 elektriciteitsleidingen verkennen. Voor mij een uitgelezen kans om wat van t land te zien natuurlijk, want ik was de stad nog niet uitgeweest. Vooral de trip er heen was erg gaaf, het landschap is echt superindrukwekkend. Ik laat de foto’s maar voor zichzelf spreken geloof ik. en daarnaast was het ook erg leuk om 2 dagen met 2 collega’s op pad te zijn en hen wat beter te leren kennen. We hebben een hoop lol gehad, ik heb een hoop nieuwe muziekstijlen door de autoradio horen komen.

praatjes bij de plaatjes:

Roadtrip 2007…

Het begin van Mpumalanga, prachtig gebied! heuvels, bossen, woeste rotspartijen en kliffen in alle tinten rood, geel, bruin en grijs (en je hebt geen idee hoeveel tinten daar allemaal in zijn )

Joey (ene collega) en ik

Vongayi (andere collega) en ik

Terug op kantoor, het terras waar ik mijn bammetjes opeet met uitzicht over de golfbanen en de "urban forest" zoals ze de noordelijke suburbs van jo’burg noemen.

Het kantoor, het bureau linksvoor is van mij. Overdag ziet het er overigens leuker uit, de foto is s avonds genomen met de blinds al dicht.

Mijn appartement

Het guesthouse van buiten, de deur rechtsbeneden gaat mijn appartement in

My brand-new vintage CitiGolf

Het  uitzicht, ik nam de foto op het paadje naast mijn appartement

Afrikaanse zonsondergang vanuit mijn deuropening (dit gaat daadwerkelijk gepaard met junglegeluiden, hoewel die vooral afkomstig zijn van wat hier huis-tuin en keukenvogels zijn, maar de enige bekende is de mus)

Sammy Marks nederige stulpje

De eerste paar dagen hier waren best heftig. Alles is anders dan in Nederland, alle gewoontes moesten overboord, en dat is best even unsettling. (Voor de taalpuristische lezer: ik merk dat ik al steeds meer in het engels begin te denken en formuleren, van de week betrapte ik me erop dat ik in een email aan een collega in NL een nederlandse zin volgens de engelse grammatica aan het opbouwen was. Dat zal in de komende periode alleen maar erger worden. Mijn berichtjes zullen dus steeds meer engelse woorden en anglisicmen gaan bevatten, bereid je daar maar vast op voor )

Om te beginnen natuurlijk het verkeer. Links rijden went onwijs snel, alleen bij lege kruisingen waar ik afsla moet ik nog even opletten dat ik niet de verkeerde rijbaan op rijd. De eerste paar dagen stap je aan de verkeerde kant auto’s in en grijp je de portierhendel als je wilt schakelen, maar dat is snel voorbij. Maar ze rijden niet alleen aan de verkeerde kant van de weg hier, er gaat wel meer verkeerd. Taxibusjes rijden overal waar er ruimte is: op de verkeerde weghelft, halen je links (dat is hier dus de verkeerde kant) in met 2 wielen op de onverharde strook naast de weg. Stoplichten (die heten hier ‘robots’) regelen wel de rechtdoorgaande richtingen, maar zelfs op wat bij ons provinciale wegen zouden zijn (80-100km/h) mag het afslaand verkeer zelf uitzoeken hoe ze erdoor komen. Totaal ongeregelde kruisingen met in beide richtingen 3 banen komen ook voor. Maar bumperkleven komt hier niet voor. iedereen blijft in de enorme verkeerschaos relaxed en zelfs bijna hoffelijk. Maar er gaat wel veel mis: er zijn veel bijzonder brakke voertuigen op de weg, veel wegpiraten en slechte wegen. Vorig weekend zijn in de provincie 17 verkeersdoden in 1 dag gevallen door de uittocht voor een lang weekend.

Helaas sta ik ook bijna elke dag in de file, met name terug van het werk. Omdat het hier al om 18:00 donker begint te worden, was dat de eerste dagen best wel even wennen, aan de verkeerde kant van de weg filerijden in heuvelachtig gebied in het halfdonker. Geen van de wegen voldoen hier ook aan europese normen voor hellingen en bochten: mijn handrem en ik zijn goede vrienden geworden.

Omdat het hier al vrij vroeg licht is, begint iedereen op kantoor zo rond 7-7:30 en een groot deel gaat dan ook om 16:00 weer naar huis. Dat hele geochtendmens is nooit mijn ding geweest, maar ik ben toch maar aan het proberen om mn bioritme een beetje te vervroegen, zodat ik voor de files terug kan zijn.

Doordat het zo vroeg donker is, is er in het leven hier ook nauwelijks zoiets als een avond. De meeste mensen gaan om 21:00 plat. Als mensen een braai geven, begint die vaak voor vieren, zodat om 19:00-20:00 alles wel zo’n beetje gebeurd is. Daarentegen is voor zessen opstaan doodnormaal. Er is ook wel eens bekeken of ze de tijdszone niet konden verschuiven, maar dan komt de westkust in de problemen. Maar vermaak voor de avond vinden is best nog n issue…

Het licht is hier een stuk intenser dan in nederland in de winter: in de nederlandse winter, met zijn schaarse licht en veel grauwe bewolking merk ik dat in mijn energiepeil. Dat is hier helemaal niet het geval, ik sta makkelijker en frisser naast mn bed dan ooit. Vandaar ook dat ik het project om naar een ochtendritme te gaan wel aandurf

Winkelen gaat hier ook heel anders. Ten eerste gebeurt natuurlijk alles met de auto (tenzij je arm en zwart bent natuurlijk, dan loop je gewoon 10 km vlak langs de snelweg), vooral om veiligheidsredenen. In de shoppingmalls zit veel bij elkaar. eerst ga je forse drempel over, waar je met de beste wil van de wereld niet hard overheen kan rijden, dan het manshoge hek van dik staal. Daarna rijdt je de parkeerplaats op, waar de winkels omheen liggen. Het duurt dan ook even voor je alles gevonden hebt, inmiddels heb ik een fatsoenlijke supermarkt, de lokale versie van de mediamarkt (ik heb een telefoonmodem gekocht, als het goed is kan ik daarmee vanuit het guesthouse internetten binnenkort, als ik er tenmiste appel-drijvers voor kan vinden… !@@#$%^&**!) en een videotheek gevonden.  Alleen een goede boekwinkel en kleren heb ik nog niet gevonden.

Gisteren mijn eerste toeristendingetje gedaan: samen met een Cornelieke, die al een aantal maanden bij SSI in Pretoria zit vanuit DHV-NL, ben ik naar het nederige stulpje van Sammy Marks geweest. Deze stokarme litouwse jongen is via sheffield in zuid-afrika beland toen de eerste diamanten begonnen. Zijn handeltje daarin was het begin van het imperium van De Beers en daarna heeft hij zo’n beetje de helft van zuid-afrika’s grote industriele bedrijven opgericht. De combinatie van ondernemersgeest en wat financiele armslag leidde tot een huis waar voor 1900 al electriciteit was (hij liet een riviertje nabij afdammen en bouwde daar een waterkrachcentrale), centrale verwarming (wat de meeste mensen hier nu nog steeds niet kennen), een modern toilet, een complex weerregistratiestation waar het knmi zich niet voor zou hoeven te schamen, warm én koud stromend water, een kopieerinrichting die werkte met zelfgemaakt carbonpapier en ga zo maar door. En dat alles temidden van een landhuis en meubels in victoriaanse stijl, met een staf van 24 man. De gemiddelde miljonair zou er anno 2007 nog steeds erg comfortabel zitten…

Volgende keer zal ik wat vertellen over de cultuurverschillen, vooral ook tussen de ‘racegroups’ onderling zijn die namelijk niet mis en wat over het werk. En dinsdag en woensdag kom ik voor een sitevisit vlak in de buurt van het krugerpark, dus dan heb ik ook wat buitengebied gezien in plaats van alleen maar stad en suburb.

Maarten

Gistermorgen om 9u smorgens ben ik geland op Johannesburg airport, na een reis van 14 uur.Gelukkig had ik de beste stoel in het hele vliegtuig (Ruth bedankt, het online stoel reserveren heeft perfect gewerkt!): achter de nooduitgang, met beenruimte en een goed uitzicht. Bovendien is zo’n grote Boeing 747 veel comfortabeler dan de kleinere vliegtuigen waar ik tot noch toe in gevlogen had. Desalniettemin kwam het natuurlijk nergens ook maar in de buurt van een goede nacht slaap, maar dat hoort erbij.

Een collega van Bohlweki, Mark, kwam me ophalen op het vliegveld. Na wat zoeken in de bouwput die het vliegveld is (alles hier wordt verbeterd in het kader van het WK voetbal 2010), vonden we ook mijn huurauto: een pastelblauwe "citigolf": de iets gemoderniseerde VW Golf versie 1 die hier nog steeds wordt gemaakt. Sowieso gaan auto’s hier veel langer mee dan in nederland: het regent bijna nooit en zout (van de zee of strooiwagens) is ook geen issue, auto’s gaan pas stuk als de motor versleten is.

Vervolgens zijn we naar mijn appartement gereden, het heet ‘beau villa’ en niet voor niets. Ik heb mijn eigen stukje van het guesthouse, ik kan mijn eigen gang gaan, maar er is ontbijt en -als ik dat wil- diner in het guesthouse zelf, wat een luxe! het uitzicht is geweldig, ik heb mijn eigen badkamer met ligbad, walk in closet en een uitstekend bed. als ik de deur opendoe sta ik middenop het grasveld wat er voor ligt, recht voor me kijk ik uit over de valleien rond Johannesburg, waar veel suburbs liggen midden in het groen. rechts is het zwembad, en de veranda waar bij mooi weer gegeten wordt.

Mark nodigde me meteen uit voor een ‘braai’ zoals barbequen hier heet, bij hem thuis. Terwijl we met een biertje in de tuin zaten stak zijn zoon (die als automonteur werkt) de braai aan. En daar moet je niet te licht overdenken, daar wordt een heel ritueel omheen gebouwd: een kwart van het tuintje werd ingenomen door het bakstenen gevaarte, en met veel zorg worden kooltjes, denneappels en aanmaakblokjes gerangschikt om de perfecte temperatuur te krijgen. Ik heb Reggie (Marks zoon) uitgelegd op wat voor gammele blikken gevallen we in Nederland barbequen, en hij kon het nauwelijks geloven. Mark’s familie was enorm gastvrij, ze boden aan om me later mee te nemen de omgeving in en ze kennen mensen die ons mee kunnen nemen door Soweto bijvoorbeeld. Gelukkig had ik een pakje stroopwafels meegenomen als dank voor alle gastvrijheid.

Na het eten zijn we even het centrum ingereden om Reggie naar de bus naar Bloemfontein te brengen, zodat ik gelijk wat van het centrum kon zien. Het centrum van Johannesburg is niet fraai, veel lelijke hoge kantoorgebouwen, veel leegstand: de financiele instellingen zitten inmiddels in de noordelijke suburbs. Het station was ook een aparte ervaring, al was het maar omdat Mark en ik zo’n beetje de enige blanken waren. Verder een station als alle andere, alleen was er wat commotie: Reggie had de bus gemist, die was namelijk op tijd vertrokken! Ongehoord natuurlijk, dat komt hier namelijk nooit voor. voor een paar rand extra kon hij nog met een andere bus mee gelukkig.

Naar nederlandse maatstaven is het weer hier heerlijk, overdag een paar graden boven de 20, alleen snachts kan het wat koud worden af en toe. Iedereen hier is heel verbaasd als ik ze vertel dat het weer wat we nu hebben een prima zomerdag in Nederland zou zijn. Enige minpuntje is dat het al om 19:00 donker wordt.

Vanmorgen met bacon and eggs ontbeten in het guesthouse, helaas lukte het niet om snel even een boterhammetje naar binnen te stoppen zoals ik in nederland zou doen, de gastvrijheid van de eigenaren van het pension is daarvoor te groot. Ze boden ook meteen aan dat als ik zin had ik komend weekend met hun en hun kinderen meemocht naar een gaming lodge in de omgeving!

Inmiddels zit ik op kantoor, handjes geschud en de technische zaken geregeld, het is net een eerste dag in een nieuwe baan. als het goed is krijg ik vanmiddag ook echt inhoudelijk wat te doen. Het kantoor is ook fantastisch trouwens, met een enorm terras met uitzicht over de groene omgeving en een golfbaan direct ernaast. Ze hebben hier kantoortuinen, net als bij DHV in Amersfoort, met vergaderzaaltjes  voor besprekingen. Alleen is dit gebouw veel nieuwer en dat merk je zeker wel. mooie representatieve ingang (kan DHV nog wat van leren) en een draadloos netwerk. Als je wilt kun met je laptop op het terras gaan zitten en daar werken. Binnenkort zal ik even wat fotootjes maken.

Maarten

morgen is het zover! om zeven uur ‘s avonds vertrekt mijn vliegtuig vanaf Schiphol. Na een uur en een kwartier sta ik dan op Heathrow en om 22:15 nederlandse tijd vlieg ik daar weer weg richting Johannesburg, bijna 11 uur vliegen. Dinsdagmorgen 9:00 (Nederlandse én Zuid-Afrikaanse tijd )stap ik daar uit het vliegtuig en wordt ik opgehaald door een Zuid-Afrikaanse collega, die me meteen even mn appartement en het kantoor laat zien.

Afgelopen week nog heel veel mensen even gezien, hoewel het helaas nietgelukt is om met iedereen nog af te spreken. Maar ach, het is ook maardrie maanden.

De hele week druk geweest met de voorbereidingen: verzekeringen regelen, spullen kopen (de allergrootste koffer die ze nog t vliegtuig inlaten, wereldstekker, boeken en primaire levensbehoeften als krentebollen en een ipod voor onderweg) en presentaties maken om daar een verpletterende eerste indruk te maken Vrijdag tot de blije conclusie gekomen dat alles in mn koffer past en dat ik niet eens heel erg over de gewichtslimiet heenga, ondanks dat ik drie paar schoenen maatje 47 meeneem.

Vrijdagmiddag nog even met de grote baas van mijn businessgroep bij DHV gebabbeld, die komt zelf uit de Zuid-Afrikaanse tak en kon dus ook veel vertellen over het land en de kansen die er liggen voor samenwerking. En zoiezo is het natuurlijk altijd leuk om even contact te hebben met de hogere echelons Gisteren waren de laatste papieren binnen en ik weet inmiddels ook wanneer ik wie daar ga ontmoeten. Kortom, alles is in kannen en kruiken, ik ben er klaar voor en ik heb er superveel zin in!

Maarten